Nu ik van 2 kinderen bevallen ben, weet ik dat er vele verschillende scenario’s van bevallingen zijn. Ik deel vandaag mijn bevallingsverhaal van mijn dochter Julia met jullie.
Na een medisch traject in het ziekenhuis, hadden we in oktober 2015 eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen. Al snel was ik erg moe en misselijk. Niet dat dat me wat uitmaakte, maar een hele fijne zwangerschap was het in het begin niet. Na ongeveer 20 weken werd de vermoeidheid en de misselijkheid minder. Toen ik rond de 30 weken was, kreeg ik last van bekkeninstabiliteit en ging ik de Ziektewet in. Omdat de laatste loodjes echt zwaar voor me waren, besloten we dat ik me (zodra het kon) zou laten strippen om de bevalling op gang te krijgen.
Ik was op 12 juli uitgerekend en werd die dag ’s ochtends gestript door de verloskundige. Maar die dag gebeurde er helaas nog niets. De dag erna kwam de verloskundige weer langs om weer te strippen. Tegen de avond begonnen de weeën en de volgende ochtend rond half 9 belde ik de verloskundige omdat ze toen (eindelijk) om de paar minuten kwamen. Ik had toen een paar centimeter ontsluiting. Gelukkig ging de verloskundige bellen bij welk ziekenhuis we terecht konden want ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen. Rond de lunch werden we in het ziekenhuis bij ons in de buurt verwacht.
Zoals je leest ging het allemaal best wel relaxed, ik kon de weeën goed opvangen, vond het minder pijnlijk dan ik had gedacht. Misschien scheelde het ook dat ik me op het ergste had ingesteld. Ik vond het prima te doen. Pas toen we in het ziekenhuis kwamen en mijn vliezen doorgeprikt werden, werd de pijn heftiger. Maar al snel had ik genoeg ontsluiting om aan het echte werk te beginnen en kort daarna werd Julia geboren.
Omdat ik veel bloed had verloren moest ik nog wat langer in het ziekenhuis blijven. Tegen de avond voelde ik me weer redelijk, kon ik op mijn benen staan en mochten we allemaal naar huis. De kraamzorg hadden we in het ziekenhuis al gebeld en deze zou direct naar ons toe komen.
In de kraamweek heb ik veel last gehad van kraamtranen en moest erg wennen aan het moederschap. Ik begreep soms niet wat Julia wilde als ze lag te huilen, en vond dat heel erg. De borstvoeding liep niet lekker, ik was gestressed en ik had totaal geen klik met de kraamzorg. Ik kon niet goed aan het moederschap wennen.
Gelukkig kwam de rust wel weer terug in huis toen de kraamverzorgster weg was. Echt heel jammer dat we totaal geen klik met elkaar hadden.. En naarmate ik wende aan de nieuwe situatie, hoe beter ik Julia leerde kennen en sneller wist wat ze wilde. Eindelijk!
’s Nachts had Julia veel last van krampjes de eerste weken. De darmen moeten nog verder rijpen dus daar kunnen ze nog veel last van hebben. Ook iets waar we tegenaan liepen. Ik heb met name ’s nachts vele kilometers met haar door haar kamertje gelopen. En net even wat langer doorlopen, want anders werd ze net weer wakker als ik haar in haar bedje wilde leggen. Na 7 weken sliep ze door. Wat heerlijk! Eindelijk kon ik een beetje bijtanken en echt van haar genieten!
Ik hoop dat je misschien iets aan mijn verhaal hebt, iedereen beleeft de bevalling natuurlijk anders. Mijn zwangerschap vond ik heel bijzonder, dat het überhaupt gelukt is. Maar ik vond het ook best zwaar. Mijn bevalling van Julia heb ik als heel bijzonder ervaren, een echt wonder! Zo zie ik haar ook nog steeds: een wonder, een cadeautje! Ik ben blij en heel gelukkig dat ze bij ons is..!
Zou je ook je bevallingsverhaal willen delen? Laat dit dan weten in een reactie hieronder of stuur me een mailtje.
Liefs,
Linda