Helaas

Helaas“We hebben uw manuscript inmiddels kunnen beoordelen en ik moet u helaas meedelen dat deze uitgeverij voor dit werk geen commerciële mogelijkheden ziet.”

Het doet pijn. Een beetje.

Erger is het gevoel van hopeloosheid. Dat ik al die jaren voor niets heb geschreven. Dat dit de eerste is in een rij afwijzingen en dat ik ooit zal sterven zonder een boek gepubliceerd te hebben. Een oude vrouw met rimpels vol bittere frustratie.

Een procent

Dit was een van de meest prestigieuze uitgeverijen van Nederland, houd ik mezelf voor. Natuurlijk wordt minder dan een procent van de hen toegestuurde manuscripten uitgegeven. De kans dat ik daarbij zou zitten was zo klein. Ik had beter geen hoop kunnen hebben, om mezelf de teleurstelling te besparen.

Arrogant

‘Hoe kun je zo arrogant zijn om zelfs maar te hopen dat je de uitverkorene van de slushpile zou worden’, fluistert een duiveltje. ‘Je bent net iets beter dan middelmatig. Je verhaal is niet meer dan oké. Als het ooit al wordt uitgegeven, koopt behalve je familieleden, toch niemand het. En zelfs zij halen misschien slechts de illegale e-pub binnen.’

Nee, lekker voelt dit niet.

Er is een kleine troost.

Mijn manuscript ligt bij nóg een uitgeverij. Een die is gespecialiseerd in vrouwenthrillers. Zou het dit keer…?