Dit blog heeft veel losgemaakt. Honderden keren gelezen, tientallen reacties, en coverartikel in de NRC Next van 22 februari. Lees hier het origineel.

Ik bezoek op Facebook dagelijks een besloten forum van freelance journalisten,  voornamelijk vrouwen. We geven elkaar tips, helpen elkaar aan interviewkandidaten en blazen stoom af over irritante acties van opdrachtgevers.

Gisteren klaagde er een collega over een tijdschrift  waar interviewkandidaten werden afgewezen, omdat ze te lelijk waren voor de bijbehorende foto. Het onderwerp werd op het forum een ‘hot topic’, want al snel bleek dat dat niet alleen bij dit blad gebeurde, maar bij zo goed als alle bladen. En dan bedoel ik niet de Playboy, maar de damesbladen. De tijdschriften die altijd roepen dat je als vrouw niet moet proberen te voldoen aan het schoonheidsideaal van de modewereld.

Die bladen weigeren dus regelmatig vrouwen met prachtige verhalen, omdat ze het niet leuk zouden doen op de foto. Een geïnterviewde werd door een blad voor een reportage afgewezen omdat ze grijs haar heeft. Het ging overigens om een ex-model, nog steeds adembenemend mooi, slank, slim, en moeder van vijf kinderen, volgens de journaliste  die haar reportage in de prullenbak moest gooien.

Veel journalisten krijgen ook de vraag een foto van de kandidaat te sturen, voordat ze horen of ze die mogen benaderen. Niet knap genoeg: geen interview, hoe interessant het verhaal ook is.

Ook vertelde een collega dat haar interviewkandidaat in de fotostudio een complete make-over had gekregen, omdat ze als zichzelf niet in het blad zou passen. De vrouw in kwestie was blij met haar mooie foto’s, maar eigenlijk is het niet helemaal zuiver.

Een journaliste had van een chef redactie gehoord dat je je als lezer nu eenmaal liever spiegelt aan mensen die mooier en jonger zijn dan jij.  Wij vragen ons nu af of er eigenlijk wetenschappelijk bewijs is dat verhalen van lelijke mensen minder goed worden gelezen.  Zoals collega Maria Genovaschrijft: ‘Zelfs als dat zo is vind ik het raar, maar zonder bewijs is het helemaal dom om inhoudelijk sterke verhalen te weigeren omdat een interviewkandidaat lelijk is, te dik of een paar jaar ouder dan de doelgroep (alsof de doelgroep zich heel druk gaat maken om een paar jaar leeftijdsverschil).’

Als nietsvermoedende lezer krijg je dus ongemerkt een selectie van foto’s te zien met uitsluitend vrouwen die voldoen aan een door chefs bepaald schoonheidsideaal. Niet echt goed voor je zelfvertrouwen, lijkt mij (41, brildragend, acht kilo te zwaar).

Collega Vivienne Groenewoud grapte dan ook: ‘Als je wilt weten of je “hot or not” bent: meld je aan als interviewkandidaat bij een damesblad.’

Wat is jullie ervaring hiermee? Welke bladen doen dit? Welke juist niet? Heb je het slechte nieuws weleens aan een afgekeurde kandidaat moeten brengen? Voor jou als freelancer tien anderen: durf je er  iets van tegen je opdrachtgever te zeggen? En tenslotte: is er wel eens wetenschappelijk onderzoek gedaan naar “lelijke” mensen in de bladen, of zit het alleen in de hoofden van de hoofdredacteuren en chefs?

Antwoorden mag uiteraard anoniem.