Eindelijk (1)
Ik had een sollicitatie- gesprek, mijn eerste in jaren. Ik liep het gebouw op de Lloydpier in Rotterdam binnen. Veel te vroeg, niet eens omdat ik bang was te laat te komen, maar omdat ik legitiem in het gebouw wilde zitten. De sfeer wilde opsnuiven.
Met een kopje thee bekeek ik de in- en uitlopende mensen. Werknemers van de organisatie die ik jarenlang als het Walhalla had gezien: RTV Rijnmond. Tot een paar jaar geleden was het mijn grote droom geweest om bij de regionale omroep te werken. Het liefst als tv-verslaggever, maar radio was ook goed. De omroepgoden waren mij echter niet gunstig gezind geweest. Ik had tientallen sollicitaties geschreven, en was zelfs nooit op gesprek geweest.
Toen ik op de opleiding Journalistiek een top vijf stageverlanglijstje moest maken, stonden daar vier regionale omroepen op. De vijfde mocht van de docent geen regionale omroep zijn. Dus koos ik lukraak een Hilversums programma, dat, heel ironisch, mijn stageplek werd.
Ook na mijn afstuderen was het me nooit gelukt een van de regionale omroepen ervan te overtuigen mij in dienst te nemen. Mijn laatste serieuze poging was enkele jaren geleden. Mijn freelancepraktijk ging steeds beter lopen en op een dag ontdekte ik dat ik eigenlijk niets anders meer wilde dan als zelfstandige werken.
Een paar maanden geleden bood ik, als zelfstandig camjo, mijn diensten weer eens aan bij RTV Rijnmond. En toen de dame van de P&O mij vroeg of ze mijn mail in portefeuille mocht houden, zag ik dat als een volgende afwijzing. Ach ja. Ik lag er al lang niet meer van wakker.
Toen werd ik vorige maand gebeld of ik zin had in een oriënterend gesprek. RTV Rijnmond had me gezien! Het was niet de baan van mijn dromen, niets tv-achtigs, maar internetredactie, “stukkies tikken”, zoals ik werd gewaarschuwd. Ook de uren zouden niet lekker zijn, er zaten zelfs nachtdiensten bij. En dat tegen een niet al te aantrekkelijk tarief. Maar het was wel bij RTV Rijnmond! En daar zat ik dus, bij de receptie, een half uur te vroeg.
Ik voelde me als het schoolmeisje dat jarenlang had gesmacht naar een jongen uit een hogere klas. Hij had haar nooit zien staan. Nu, jaren later, kwam ze hem tegen. En vroeg hij haar zowaar mee uit. Ze was niet meer zo verliefd als toen. Zij was ouder en wijzer geworden. Toch besloot ze met haar oude droomprins mee te gaan. Al was het om zijn naam van haar in kriebelig bakvissenhandschrift geschreven wensenlijst te kunnen schrappen.
Het gesprek ging goed. Ik had al gewonnen door binnen te zijn en zat op mijn gemak. Hoe het ook verder zou gaan, dit konden ze me niet meer afpakken.