Uncategorized

Helaas

Helaas“We hebben uw manuscript inmiddels kunnen beoordelen en ik moet u helaas meedelen dat deze uitgeverij voor dit werk geen commerciële mogelijkheden ziet.”

Het doet pijn. Een beetje.

Erger is het gevoel van hopeloosheid. Dat ik al die jaren voor niets heb geschreven. Dat dit de eerste is in een rij afwijzingen en dat ik ooit zal sterven zonder een boek gepubliceerd te hebben. Een oude vrouw met rimpels vol bittere frustratie.

Een procent

Dit was een van de meest prestigieuze uitgeverijen van Nederland, houd ik mezelf voor. Natuurlijk wordt minder dan een procent van de hen toegestuurde manuscripten uitgegeven. De kans dat ik daarbij zou zitten was zo klein. Ik had beter geen hoop kunnen hebben, om mezelf de teleurstelling te besparen.

Arrogant

‘Hoe kun je zo arrogant zijn om zelfs maar te hopen dat je de uitverkorene van de slushpile zou worden’, fluistert een duiveltje. ‘Je bent net iets beter dan middelmatig. Je verhaal is niet meer dan oké. Als het ooit al wordt uitgegeven, koopt behalve je familieleden, toch niemand het. En zelfs zij halen misschien slechts de illegale e-pub binnen.’

Nee, lekker voelt dit niet.

Er is een kleine troost.

Mijn manuscript ligt bij nóg een uitgeverij. Een die is gespecialiseerd in vrouwenthrillers. Zou het dit keer…?

 

 

Wachten

slushpile

 

Mijn boek ligt als het goed is nu bij de uitgeverij. Het grote wachten is begonnen. Zelfs toen ik op de bevalling van mijn oudste kind wachtte was ik minder gespannen. En mijn zoon kwam pas een week na de uitgerekende datum.

Ik hoefde niet naar de brievenbus om mijn manuscript te versturen. Ook zal mijn verhaal niet letterlijk op of in de slushpile liggen. Het was gewoon een kwestie van een mailtje versturen. Manuscript er als bijlage bij en klaar. Elke uitgeverij heeft daarvoor zijn eigen mores. Op de website zie je hoe je bij welke uitgeverij je boek kan aanbieden.

Trillende vingers

Met trillende vingers drukte ik op “send”. Vanaf nu zal ik bij elk telefoontje opveren, omdat ik hoop dat het de uitgever is, die mij persoonlijk wil feliciteren met dit briljante verhaal dat hij graag in zijn fonds wil. Bij elk nieuw mailtje scan ik aarzelend het onderwerp: een standaard afwijzing?

‘Helaas moet ik u meedelen, blablabla’. Ik weet niet of ik het kan, mijn boek afgewezen zien worden. Niet na bijna een decennium dromen van een bestseller. Zorgvuldig, woord voor woord, zin voor zin opbouwen van mijn verhaal.

Wat dat betreft is het boek mijn kindje. En wacht ik nu toch op de bevalling.