- Klik hier voor wat vooraf ging: -

Ik mocht een dagje proefdraaien bij RTV Rijnmond. Het ging lekker. De collega’s waren professioneel en vriendelijk. Het smachtende schoolmeisje had eindelijk een date met haar droomprins. Misschien zou het werkelijk iets worden.

De dag voor mijn volgende werkdag ging de telefoon. De medewerker P&O van RTV Rijnmond. Het was toch niet zo’n goed idee als ik de internetredactie kwam versterken, meldde ze. Er hadden meer freelancers proefgedraaid en die zouden beter passen. Op zich een logisch verhaal, behalve dat het hier om een poule ging. Dus om zoveel mogelijk freelancers bij elkaar.

‘Heeft het te maken met Herman V.?’ vroeg ik.

Flashback naar 1996:

Ik was net afgestudeerd en was, na een open sollicitatie, zowaar aangenomen bij Stads Radio Rotterdam. Ik werd nieuwsverslaggever, leerde ontzettend veel, ontmoette interessante mensen en maakte bijzondere dingen mee.

 Ik werd verliefd op mijn chef, Herman V. Hoewel mijn moeder me waarschuwde dat ik mijn mond moest houden omdat ik alles kon verliezen, vertelde ik het hem. Omdat ik niet anders kon. Hij zei me dat hij me ook wel “een leuk meisje” vond. We gingen eten in een pizzeria en besloten het geheim te houden voor onze collega’s. Die avond zoenden we voor het eerst.

Tip: luister altijd naar je moeder.

Eigenlijk kun je de paar weken die volgden niet van een relatie spreken. We hadden vooral veel ruzie. Toen hij het uitmaakte, begreep ik dat, hoewel het me veel verdriet deed. Vanaf dat moment werd mijn werk ook steeds minder leuk. Zo moest ik ineens om zeven uur ‘s ochtends beginnen, terwijl dat voor de rest van mijn werk helemaal niet handig was. Ook gingen de interessante opdrachten aan mijn neus voorbij. En ja, soms uitte ik daarover mijn onvrede op de redactie.

Op een dag moest ik bij de grote baas komen, samen met Herman V. De mannen waren het er over eens dat er een onwerkbare situatie was ontstaan. Ik moest het veld ruimen.

Ik heb altijd mijn mond gehouden over onze relatie. Tot nu.

Terug naar het nu:

De medewerker P&O zweeg enkele seconden. En beaamde het toen. Ik had net die week gehoord dat hij daar werkte en had, vijftien jaar wijzer, geen probleem verwacht.

Zij gaf toe dat zelfs – heel misschien-  de kans bestond dat al mijn sollicitatiebrieven niet vanwege mijn kwaliteiten waren afgewezen, maar – na het doorsturen van de geschikte kandidaten – alsnog door hem in de prullenbak waren gegooid.

Het smachtende schoolmeisje had ontdekt dat haar droomprins al jaren verkering had met haar laffe ex, die zijn collega van P&O zijn rommel liet opruimen.

Ik zei haar dat ik het belachelijk vond dat ik, ruim vijftien jaar later, nog werd gestraft voor een blunder uit mijn verleden maar ze zei dat ze er niets aan kon doen. Herman V. was een van de leidinggevenden en mijn aanwezigheid zou de sfeer op de redactie niet ten goede komen. Ik moest het veld ruimen.

De naam van RTV Rijnmond kan ik nu van mijn wensenlijst schrappen. Al die afwijzingen lagen niet aan mij, dat is me nu wel duidelijk.

Ach, het bespaart me in ieder geval een aantal lange, saaie nachtdiensten.

Ik had een sollicitatie- gesprek, mijn eerste in jaren.  Ik liep het gebouw op de Lloydpier in Rotterdam binnen. Veel te vroeg, niet eens omdat ik bang was te laat te komen, maar omdat ik legitiem in het gebouw wilde zitten. De sfeer wilde opsnuiven.

Met een kopje thee bekeek ik de in- en uitlopende mensen. Werknemers van de organisatie die ik jarenlang als het Walhalla had gezien: RTV Rijnmond. Tot een paar jaar geleden was het mijn grote droom geweest om bij de regionale omroep te werken. Het liefst als tv-verslaggever, maar radio was ook goed. De omroepgoden waren mij echter niet gunstig gezind geweest. Ik had tientallen sollicitaties geschreven, en was zelfs nooit op gesprek geweest.

Toen ik op de opleiding Journalistiek een top vijf stageverlanglijstje moest maken, stonden daar vier regionale omroepen op. De vijfde mocht van de docent geen regionale omroep zijn. Dus koos ik lukraak een Hilversums programma, dat, heel ironisch, mijn stageplek werd.
Ook na mijn afstuderen was het me nooit gelukt een van de regionale omroepen ervan te overtuigen mij in dienst te nemen. Mijn laatste serieuze poging was enkele jaren geleden. Mijn freelancepraktijk ging steeds beter lopen en op een dag ontdekte ik dat ik eigenlijk niets anders meer wilde dan als zelfstandige werken.

Een paar maanden geleden bood ik, als zelfstandig camjo, mijn diensten weer eens aan bij RTV Rijnmond. En toen de dame van de P&O mij vroeg of ze mijn mail in portefeuille mocht houden, zag ik dat als een volgende afwijzing. Ach ja. Ik lag er al lang niet meer van wakker.
Toen werd ik vorige maand gebeld of ik zin had in een oriënterend gesprek. RTV Rijnmond had me gezien! Het was niet de baan van mijn dromen, niets tv-achtigs, maar internetredactie, “stukkies tikken”, zoals ik werd gewaarschuwd. Ook de uren zouden niet lekker zijn, er zaten zelfs nachtdiensten bij. En dat tegen een niet al te aantrekkelijk tarief. Maar het was wel bij RTV Rijnmond! En daar zat ik dus, bij de receptie, een half uur te vroeg.

Ik voelde me als het schoolmeisje dat jarenlang had gesmacht naar een jongen uit een hogere klas. Hij had haar nooit zien staan. Nu, jaren later, kwam ze hem tegen. En vroeg hij haar zowaar mee uit. Ze was niet meer zo verliefd als toen. Zij was ouder en wijzer geworden. Toch besloot ze met haar oude droomprins mee te gaan. Al was het om zijn naam van haar in kriebelig bakvissenhandschrift geschreven wensenlijst te kunnen schrappen.

Het gesprek ging goed. Ik had al gewonnen door binnen te zijn en zat op mijn gemak. Hoe het ook verder zou gaan, dit konden ze me niet meer afpakken.

-wordt vervolgd-